U pripremi za jubilej 123 godine od rođenja Slavenskog, 11. maja 2019. godine, nastalo je 10 ručno odštampanih postera koji prikazuju njegova najznačajnija djela i isječke iz njegovog života. Tipoposteri grafičkog dizajnera Aleksandra Todorovića baziraju se na naslovima Slavenskovih partitura, ploča i publikacija, a ostale je pripremio umjetnik Stefan Jovanović uz pomoć fotografija nastalih 1966. godine u kompozitorovom domu u Beogradu.

Josip Štolcer Slavenski (1896–1955) je jedan od najvažnijih i najoriginalnih jugoslovenskih kompozitora prve polovine 20. vijeka. S jedne strane otvoren prema uticajima evropske moderne, s druge strane zaljubljen u šarenolikost i folklorne tradicije i običaje balkanskih naroda. S tim kao polazištem, Slavenski stvara do tada potpuno nova i neobična djela koja, u početku, nailaze na nerazumjevanje i često kontradiktorne ocjene velikog broja savremenika.

Njegov stav prema svojim kritičarima je jasan: „Meni je potpuno svejedno šta misle o meni i mojim delima… ja kao muzičar ispovedam istinu! Za mene je ,čista oktava‘ isto važna kao moj najhaotičniji ,hyperzvuk‘. Kad ilustrujem ,pagane‘ ili ,budiste‘ ili ,Makedonce‘, ja kao kakav ,medium‘ dajem taj ,štimung‘, to jest, ,zvučnu istinu‘ i, razume se, otuda tolike zabune i kontradikcije za one koji misle da sve treba ,klasificirati‘ prema udobnim šablonima.“

Period između dva svijetska rata spada u njegovu najplodniju fazu stvaralaštva. Nastaju djela kao što su „Prvi gudački kvartet“, „Balkanophonia“, „Sinfonia Orienta“, „Četiri balkanske igre“, „Iz Juglosavije“, „Haos“, „Pesme Moje Majke“, kao i mnoga druga ostvarenja. Kao što je često slučaj na ovim prostorima, neiscrpan talenat Slavenskog u svojoj domovini nikada nije vrijednovan kako dolikuje. Dok mnoga njegova dela trijumfalno osvajaju svijetske muzičke dvorane Japana, Berlina pa sve do Njujorka, često se baš na ovim prostorima susreće sa preprekama, nezadovoljstvom i odbijanjem. Sa završetkom drugog Svijetskog rata, s euforijom se prihvata nova država i nove ideologije koje se ne uklapaju u predratni modernizam i pristup Slavenskog. Nastaju pojedinačna dela u duhu socijalizma ali se brzo povlači i prekida komponovanje. Umire 30. novembra 1955. godine, u svom domu u Beogradu, u ulici Svetog Save 33, nakon teške i kratke bolesti.

Postojali su pokušaji ‘70ih godina da se oživi svijest i njegov opus kroz organizovanje manifestacija ali to nikad nije dostizalo stepen koji Slavenski zavrijeđuje, i uglavnom je ostajalo na lokalnom nivou. Svakako, sa raspadom Jugoslavije ‘90ih godina, Slavenski potpuno odlazi u zaborav. Bilo je očigledno da čovjek rodom iz današnje Hrvatske, pristalica emancipacije južnoslovenskih naroda koji provodi većinu svog života u današnjoj Srbiji, ne odgovara konceptu novo-nastalih država.